در شانزدهم آذر سال ۱۳۱۷ متولد شد.

پس از پایان دوره ابتدائی وارد هنرستان موسیقی شد و تار را، به عنوان ساز اختصاصی خود انتخاب کرد. او، از حضور استادانی چون موسی معروفی، علی اکبر شهبازی و حسین تهرانی بهره مند شد. وی مدتی معلم سرود و موسیقی در مدارس تهران بود. در سال ۱۳۳۷، به استخدام وزارت فرهنگ و هنر در آمد و در اولین گروه ارکستر صبا و تلویزیون ایران، به فعالیت هنری پرداخت.

هوشنگ ظریف، از سال ۱۳۴۲ به مدت ۱۷ سال به تدریس تار در هنرستان موسیقی پرداخت و از جمله شاگردانش، می‌توان حسین علی زاده، داریوش طلائی، ارشد طهماسبی و حمید متبسم را نام برد. هوشنگ ظریف، در جمع آوری ردیف های موسیقی ایرانی، با موسی معروفی و در تألیف کتاب نت نویسی تنبک، با استاد تهرانی همکاری کرد. دیگر همکاری وی، تصحیح ردیف‌های آوازی مرحوم محمود کریمی، استاد آواز ایران بوده‌است که تحت عنوان کتاب ردیف آوازی موسیقی سنتی ایران، به بازار عرضه شده‌ است.

هوشنگ ظریف، سفرهای متعددی به کشورهای خارجی داشته است، از جمله در سال ۱۹۷۳ مسافرت به آمریکا، به منظور اجرای برنامه‌های آموزشی موسیقی سنتی و ملی ایران؛ سفر به کشور هند و شرکت در جشنواره موسیقی «شانکار لعل» در سال ۱۹۷۵؛ سفر به فرانسه و شرکت در بیست و یکمین جشنواره جهانی موسیقی.  استاد ظریف با شرکت فعال در اجرای کنسرت‌های معتدد موسیقی ایرانی در وین (پایتخت اتریش)، موجب شناساندن بیش از پیش موسیقی سنتی ایران به آن مرکز موسیقی و فرهنگی اروپا گردید.

استاد ظریف، علاوه بر سمت استادی تار، با نواختن سه تار و تنبک آشنائی کامل دارد و شاگردان متعددی در هنرستان و مؤسسات فرهنگی و کلاس‌های خصوصی و عمومی تعلیم داده‌است. او، شش سال متوالی عضو هیئت مدیره خانه موسیقی و چهار دوره، رئیس هیئت مدیره کانون نوازندگان سازهای ایرانی بوده‌است.