
در بیست و یکم مهر 1306 در خانواده علم و عرفان در بیدخت گناباد متولد شد.
جد بزرگ او، سلطان علیشاه، از مشاهیر عرفا و علمای قرن اخیر و قطب وقت سله نعمتالهی بود.
تعلیم و تربیت اولیه وی تحت سرپرستی پدرش، صالح علیشاه، بود. در زادگاه خود مقدمات علوم اسلامی را فرا گرفت. هیأت و نجوم را نزد پدرش آموخت. سپس برای ادامه تحصیلات به تهران آمد و در سال 1342 از دبیرستان علمیه در رشته ادبی فارغالتحصیل شد. بعد از آن وارد دانشکده حقوق دانشگاه تهران شد و در سال 1327 موفق به اخذ لیسانس حقوق قضائی گردید.
همزمان، مطالعه در معارف اسلامی را نزد برادر دانشمندش، سلطان حسین تابنده آغاز کرد و در کلاسهای درس مرحوم استاد شهابی، استاد مشکات و شیخ محمد سنگلجی نیز شرکت کرد.
در این ایام ابتدا در وزارت خارجه مشغول به کار شد و پس از مدت کوتاهی در سال 1329 به وزارت دادگستری منتقل و مدت ها عهدهدار شغل ریاست اداره سرپرستی دادسرای تهران و متعاقبأ مستشاری دادگاه استان تهران گردید.
در اوایل خدمت دادگستری برای ادامه تحصیل به فرانسه عزیمت و در سال 1336 دکترای حقوق را از دانشگاه پاریس اخذ کرد. ضمن اینکه در رشته زبان فرانسه نیز مشغول به تحصیل بود و دیپلم آن را نیز دریافت کرد. در ایام اقامت در فرانسه با هانری کربن اسلامشناس معروف آشنا و در کلاس های درس وی حاضر شد.
پس از بازگشت به ایران، در مشاغل مختلف قضائی در دادگستری مشغول به کار گردید و در دانشکدههای حقوق تدریس کرد. در شهریور 1347 بار دیگر با بورس دولت فرانسه برای مطالعات حقوق قضائی عازم پاریس شد و در مؤسسه بینالمللی مدیریت مشغول به تحصیل و تحقیق گردید و موفق به اخذ دیپلم مدیریت قضائی از آن مؤسسه شد. در سال 1355 از وزارت دادگستری بازنشسته شد و پس از آن به وکالت دادگستری پرداخت.