هوشنگ گلشیری در سال ۱۳۱۶ در اصفهان به دنیا آمد. در کودکی همراه با خانواده اش به آبادان رفت و تحصیلات خود را تا کلاس دهم در آنجا گذراند. از آن پس مجدداً در شهر اصفهان به تحصیلات ادامه داد و در سال ۱۳۳۸ در دانشگاه اصفهان به تحصیل در رشته ادبیات فارسی مشغول شد. آشنایی با انجمن ادبی صائب در همین دوره، اتفاقی مهم در زندگی او بود. گلشیری کار ادبی خود را با جمع‌آوری فولکلور مناطق اصفهان در سال ۱۳۳۹ آغاز کرد. مدتی شعر ‌سرود.خیلی زود دریافت که در این زمینه استعدادی ندارد،‌ بنابر این سرودن را کنار گذاشت و به نگارش داستان پرداخت. بعد از مدتی همراه با تعدادی از نویسندگان نواندیش جلسات یا حلقه ادبی جُنگ اصفهان را پایه‌گذاری کرد.
 
وی برخی آثار خود را در نشریاتی مانند پیام نوین، کیهان هفته و فردوسی به چاپ رساند. پس از راه‌اندازی جنگ اصفهان نیز گلشیری شاخص‌ترین چهره آن بود. در سال های1346 و 1347  داستان بلند شازده احتجاب را نوشت. این کتاب در سال 1348 به چاپ رسید. پس از انقلاب نیز گلشیری فعالیت روزنامه‌نگاری را ادامه داد. از جمله او سردبیری ماهنامه ادبی کارنامه را در تابستان ۱۳۷۷ بر عهده گرفت و نخستین شماره آن را در دی ماه همین سال منتشر کرد. یازدهمین شماره کارنامه پس از مرگش در خرداد ۱۳۷۹ منتشر شد.

هوشنگ گلشیری در سال 1379 در سن ۶۱ سالگی بر اثر ابتلا به بیماری مننژیت در بیمارستان ایران‌ مهر درگذشت. او را در امامزاده طاهر شهر کرج به خاک سپردند.
 
جُبّه‌خانه، حدیث ماهیگیر و دیو، نمازخانه کوچک من، پنج گنج، دست تاریک دست روشن، نیمه تاریک ماه از سری داستان های کوتاه گلشیری هستند. همچنین شازدهٔ‌ احتجاب، آینه‌های دردار و کریستین و کید از جمله رمان های وی می باشد.