پروژه تاریخ شفاهی تبت با هدف حفظ تاریخ مردم تبت، با کهنسالان تبتی در بایلاکوپه ¹ مصاحبه و آن را ضبط ویدئویی کرده و تا 4 آگوست 2009، ترجمه و پیاده سازی 67 مصاحبه به اتمام رسیده است.

مصاحبه شوندگان به لحاظ سنی از 60 سال تا 95 سال سن دارند و متعلق به سه ایالت تبت: دوت (Doto)، دومد (domed)  و اوت سانگ (Utsang)  هستند.

علاوه بر متن، پرتره هر یک از مصاحبه شوندگان و فیلم کوتاهی از آنها با عنوان یادآوری­ های تبت و چند کلیپ از مصاحبه ها در سایت موجود است. یکی از مصاحبه شوندگان می گوید: من یکی از مسن ترین افراد جامعه تبتی هستم. من اگر تحصیلات داشتم، باید داستانم را می نوشتم. من نه می توانم بنویسم و نه می توانم صحبت کنم. امروز شما به من یک فرصت بزرگ داده اید تا تجربیات زندگی خود را بیان کنم و من خیلی از شما متشکرم. من فکر می کنم یک فرصت طلایی در اختیار من قرار گرفته است.

پناهنده تبتی دیگری که 84 سال دارد می گوید: آرزو می کنم تمام عمرم را کامل زندگی کنم تا بتوانم آنچه در تبت اتفاق افتاده را بگویم. اغلب همسن و سال های من رفته اند، نسل ما درحال از بین رفتن است؛ ما نباید تاریخ مان را از دست بدهیم. به همین دلیل است که این پروژه این قدر مهم است. از طریق این پروژه حتی اگر سالمندان رفته باشند، داستان ما به نسل بعدی تبتی و فراتر از آن منتقل می شود.

هدف پروژه تاریخ شفاهی تبت این است که اسناد شفاهی کهنسالان تبتی را جمع ­آوری و حفظ کند و در نهایت متن کامل مصاحبه ها را برای نسل های آتی تبتی، مورخان چینی، روزنامه نگاران و سایر علاقمندان، در اینترنت قرار دهد. نسخه های مصاحبه و متن آنها در کتابخانه آثار تبتی و آرشیو و دیگر کتابخانه های جهان مانند کتابخانه کنگره امریکا قرار خواهد گرفت. متن آنها به زبان ماندارین  ² و کانتونی ³  برای اطلاع نسل جوان چینی ترجمه خواهد شد تا اینکه واقعا درک شود که چه اتفاق هایی در تبت افتاده است.

به تازگی پروژه تاریخ شفاهی تبت 25 سند شفاهی را در وب سایت خویش منتشر کرده است.

لودی گیاری (Lodi Gyari) فرستاده ویژه دالایی لاما، تبتی های اطراف و اکناف جهان را تشویق می کند که تجربه مصیبت های خود را در طول پنجاه سال اخیر ضبط کنند. او می گوید: این کار اساسا مهم است. ما باید این کار را انجام دهیم، نه برای تشدید دلخوری ها بلکه برای اینکه به مردم چین کمک کنیم تا بتوانند تاریخ واقعی ما را بفهمند.

لودی گیاری بخصوص از جوانان تبتی خواسته است تا تجربیات خانواده های خود را از پدر و مادر و فامیل شان بیاموزند. او می گوید: این بخشی از میراث تبتی ها است که به ارث برده اند و این مسئولیت اخلاقی هر فرد تبتی است که تاریخ خود را بشناسد و مدارک رخدادهایی که زندگی آنها را شکل داده جمع آوری کند.