طرح تاریخ شفاهی سرخپوستی

رؤسای سرخپوستان کانادا برای حفظ هویت قبایل سرخپوستی این کشور، تصمیم به اجرای طرح تاریخ شفاهی گرفتند. این طرح اجرا شده و اکنون به پایان رسیده است. نوشته زیر متنی است که ران ایوانز، رئیس بزرگ درباره طرح تاریخ شفاهی سرخپوستان کانادا و انگیزه شورای ریاستی منیتوبا  از اجرای آن توضیحاتی داده است. آن چنان که از متن برمی آید طی سال های متمادی از قرن 18 میلادی به بعد مذاکراتی بین سرخپوستان کانادا و سفیدپوستان صورت گرفت که منجر به عقد پیمان نامه هایی شد. اکنون بزرگان سرخپوست تصور می کنند که تاریخ گویایی برای این پیمان نامه ها وجود ندارد چرا که متون به جا مانده متکی به ادبیات نوشتاری انگلیس ها است و نه ادبیات شفاهی سرخپوستان:

  
به عنوان اولین اقوامی که در کانادا ساکن بوده اند، ما چیزی را تجربه کرده ایم که از ابتدا تا به حال وجود داشته و آن گذر از تاریخ، دانش و هوشیاری است که از نسلی به نسل دیگر با بیان و گفتار صورت گرفته است. 
این به آن معنا است که تاریخ ما زنده است و ما از طریق هوا آن را تنفس می کنیم، ما آن را به دوش می کشیم و به حافظه نسل بعدی می سپاریم. این فقط یک داستان در یک کتاب نیست و برای همیشه بر سنگ حک شده است، این تاریخ زنده است، جایی که دیروز (گذشته ما) بخش واقعی از زندگی امروز و فردای ما است. 
با چنین رویکردی وقتی که ما می گوییم چیزی را قبول داریم، در مورد آن مصمم هستیم اما وقتی ما با اروپاییان روبرو شدیم، متوجه شدیم که با افرادی روبرو هستیم که برای آنها کلمه نوشته شده بر کاغذ، اهمیت دارد. در حالی که ما از طریق گفتگو، آئین بومی و اصول دموکراسی با آنها وارد پیمان گفتاری شدیم [و به گفتار خود اعتقاد داشتیم]، آنها این پیمان را روی کاغذ پیاده کردند.

بنابراین پیمان نامه ها مطابق با سنن شفاهی ما ایجاد شد، اما در نوشته های انگلیسی این توافق ها به هم فشرده و سخت شد؛ و به زبانی کاملاً متفاوت از زبان ما تبدیل شد که نمی تواند به درستی مفاهیم گفتاری ما را ضبط کند.
 
این اسناد و معاهده های نوشتاری، نمی تواند اسناد افکار، کلمات و یا احساس ما درباره موضوع پیمان نامه باشد. فقط یک راه برای ما وجود دارد که بفهمیم در طی ایجاد پیمان نامه ها چه اتفاقی افتاده است و آن راه فقط از طریق گفتارهایی است که از نسلی به نسل دیگر و به همان نحوی که در ابتدا ایجاد شده، منتقل شده است.

به همین دلیل است که AMC و کمیسیون روابط پیمان نامه ای منیتوبا، پروژه تاریخ شفاهی منیتوبا را ایجاد کرد. یکی از اهداف این پروژه، مصاحبه با افراد کهنسال و حافظان دانش، به زبان بومی خود آنها است، مصاحبه هایی که بیانگر هر ناحیه ای از پیمان و منطقه های زبانی هستند.  
این مسئله خیلی مهم بود که پیام ها همانطور که از نسل ها می گذشتند، به مشارکت گذاشته شده بودند. همچنین تشکیل شورای کهنسالان AMS که محققین را از طریق پروژه راهنمایی می کرد هم اساسی بود. این کهنسالان نه تنها همه گروه های زبانی و نواحی معاهده ای را بازنمایی می کردند، بلکه با آن در ارتباط بودند و واجد دانش جوامع خودشان بودند. 
تحت راهنمایی شورای کهنسالان، تیم تحقیقاتی ما دو سال و نیم با 226 نفر که متعلق به 62 قبیله بودند، مصاحبه کردند که شامل همه گروه های زبانی و نواحی معاهداتی است. 
از طریق مصاحبه، کهنسالان و نگهدارندگان دانش در باره دنیایی که قبل از معاهده، در جریان مذاکره و پس از آن درک کرده بودند، صحبت کرده اند. ترجمه همزمان مصاحبه ها این امکان را به پژوهشگران می دهند که با زبان بومی به درست ترین صورت آن ارتباط برقرار کنند. 
حالا که تحقیق تمام شده است، تیم ما شروع کرده اند تا داستان ها را بنویسند. اولین کتاب به نام نگاه به زندگی قبل از پیمان، تا پاییز امسال بیرون می آید. برای کهنسالان مهم ترین چیز این است که  ما نباید فراموش کنیم که کی هستیم. ...

برای بسیاری از اقوام اولیه کانادا، این کتاب نقطه آغازی برای درک گذشته خواهد بود و برای ما این خوشحالی کافی است که با کهنسالان خود رابطه برقرار کردیم. ... 
       

   http://www.grassrootsnews.mb.ca/articled