غلامحسین بیگدلی در سال 1297 ش. در تهران به دنیا آمد.

خانواده او از اخلاف ایل بیگدلی بودند که در دربار صفوی در مناصب نظامی خدمت می کردند. او در دبستان، دبیرستان و دانشکده نظام تحصیل کرد. در سال 1320 از دانشکده نظام فارغ التحصیل شد و به خدمت در لشکر دوم ارتش مشغول گردید. مدتی به عنوان محافظ اشرف پهلوی انتخاب شد. این دوره، امکان آشنایی او  با مفاسد اخلاقی این خانواده را فراهم کرد.

غلامحسین بیگدلی که به اقتضای شرایط زندگی، از سویی با فقر شدید فرهنگی و مالی روستائیان ایران و از سوی دیگر با ظلم و ستمی که درباریان نسبت به آنها روا می داشتند، آشنا بود و با توجه به فساد شدید موجود در دربار، در سال 1321 به حزب توده گرایش پیدا کرد. پس از قیام افسران خراسان در سال 1324 به جرم عضویت در حزب توده دستگیر و به زندان شیراز و کرمان منتقل شد. پس از آزادی از زندان، در سال 1325 همراه سایر افسران حزب توده و افراد خانواده اش به روسیه شوروی گریخت. در آنجا با شرایط دشوار معیشتی و نیز نظارت دائمی ک. گ. ب روبرو و متوجه شد که هیچ یک از شعارهای حزب تحقق نیافته است و ظلم بسیاری در آن جامعه وجود دارد. لذا مکاتبات اعتراض آمیزی را آغاز کرد که منجر به محکومیتش به اتهام جاسوسی شد. او مورد شکنجه های بسیاری قرار گرفت و پس از ده ماه حبس طی محاکمه‌ای غیابی به 25 سال زندان با اعمال شاقه و 5 سال آزادی بدون بهره گیری از حقوق اجتماعی محکوم شد. با مرگ استالین پس از هشت سال تحمل شرایط طاقت فرسا، از زندان آزاد شد و توانست در شرایط معمولی به تحصیل و زندگی بپردازد.

پروفسور بیگدلی از این پس زندگی علمی خود را آغاز کرد. او در مدت اقامت در باکو در رشته زبان شناسی تحصیل و در سال 1969 مدرک دکتری علوم در رشته مذکور را دریافت کرد. وی 20 عنوان کتاب به زبان های فارسی، ترکی و روسی نگاشته و در سمپوزیوم ها و کنفرانس ها در مورد ادبیات ایران سخنرانی کرده و همچنین اشعار بسیاری به زبان فارسی و ترکی سروده است که مجموعه اشعار او در سال 1381 در دیوان بیگدلی چاپ شده است.

پروفسور غلامحسین بیگدلی، ادیب، شاعر، خوشنویس و پژوهشگر معاصر در بیست و پنجم مرداد 1377 بر اثر حمله قلبی دارفانی را وداع گفت و در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد.