یادآورها: دکتر محمد جوادمشکور

محمدجواد مشکور در روزهای پایانی اسفند ماه سال 1297 در یک خانواده مذهبی و اهل علم در تهران چشم به جهان گشود. تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان‌های ثروت و دارالفنون گذراند و سپس وارد دانشکده معقول و منقول شد و تحصیلات خود را در رشته ادبیات عرب و زبان و ادبیات فارسی ادامه داد. پس از چندی به استخدام وزارت دارایی درآمد و تا سال 1327 سرگرم کارهای اداری بود. چند سالی نیز به درخواست علی‌اکبر دهخدا به همکاری در تدوین لغت‌نامه فارسی پرداخت. از سال 1327 به مدت یازده سال در دانشگاه تبریز، تاریخ ایران باستان و زبان پهلوی تدریس کرد و سپس راهی دانشگاه سوربن در فرانسه شد. در آنجا در باره تاریخ و فرهنگ خاورمیانه از قرن نهم پیش از میلاد تا قرن نهم میلادی، به تحقیق و مطالعه پرداخت. دکتر مشکور پس از اخذ دکترا، در سال 1338 به ایران بازگشت. سپس در دانشسرای عالی تهران به کار تدریس پرداخت و مجله عربی زبان «الاخا» را در مؤسسه اطلاعات بنیان گذاشت و تا سال 1344 آن را می‌نمود.

چند سال بعد، با سمت رایزنی فرهنگی ایران در سوریه به دمشق سفر کرد و در همان حال، ضمن ادامه پژوهش و تحقیقات گسترده، به تدریس تاریخ فرق و مذاهب اسلام در دانشگاه دمشق سرگرم شد. دکتر مشکور، پس از عبدالله زنجانی و عباس اقبال به واسطه شایستگی‌های علمی خود سومین استاد ایرانی بود، که به عضویت فرهنگستان عالی دمشق درآمد. دکتر مشکور در سال 1357 به ایران بازگشت و در حالی که کرسی تدریس در دانشگاه تربیت معلم را بر عهده داشت، در سال 1358 بازنشسته شد.
از جمله کارهای پژوهشی دکتر مشکور می‌‌توان از: کشف آرامگاه شهاب‌الدین سهروردی در باب البرید شهر حلب و مقبره فارابی در باب‌‌الصغیر دمشق نام برد. از دکتر مشکور نزدیک به پنجاه کتاب بر جای مانده است که از برجسته‌ترین تألیفات او کتاب «فرهنگ تطبیقی عربی با زبان‌های سامی و ایرانی» است. این اثر در دو جلد و نزدیک به 1010 صفحه نگاشته شده است و اثر چشمگیر و کارآیی در زبان‌شناسی و ریشه‌یابی زبان‌های سامی و ایرانی است.
استاد محمدجواد مشکور در 25 فروردین‌ ماه سال 1374 خورشیدی در اثر سکته مغزی درگذشت.