|
سید عبدالله انوار از چهرههای کمنظیر فرهنگ و دانش ایران بود که نام او با نسخههای خطی، متون کهن و سنت کتابشناسی ایرانی گره خورده است. او در تهران متولد شد و از همان سالهای جوانی شیفته متون فلسفی، ریاضی و آثار کلاسیک فارسی و عربی بود. تحصیلات خود را در رشتههای مرتبط با فلسفه و علوم قدیم پی گرفت و بهواسطه دانش گسترده و حافظه شگفتانگیزش، به یکی از مراجع معتبر در حوزه نسخهشناسی و متون کهن تبدیل شد. انوار سالها در کتابخانه ملی ایران و دیگر مراکز علمی کشور به خدمت پرداخت و در شناسایی، توصیف و معرفی نسخههای خطی نقشی تعیینکننده داشت. تسلط او بر فلسفه اسلامی، منطق، ریاضیات قدیم و زبان عربی، موجب شد بتواند بسیاری از متون دشوار و کمترشناختهشده را بررسی و تحلیل کند و راه را برای پژوهشهای بعدی هموار سازد.
|
![]() |
![]() |

کتابخانه ملی ایران در سالهای پایانی عمر این استاد فرهیخته، از خدمات علمی و فرهنگی او تجلیل کرد و نام وی را به عنوان یکی از ستونهای استوار حوزه نسخهپژوهی و کتابشناسی معاصر ایران گرامی داشت. جامعه علمی کشور نیز همواره از او به عنوان «حکیم کتاب» یاد کرده است؛ شخصیتی که دانش نظری را با تجربه عملی در حوزه آرشیو و نسخهشناسی درآمیخت.

کامران فانی – کتابشناس و نسخهپژوه:
»عبدالله انوار نمونهای از دانشمندان قدیم بود؛ مردی که کتاب را نه فقط میخواند، بلکه با آن زندگی میکرد.«
سید فرید قاسمی – پژوهشگر تاریخ مطبوعات:
»دانش او در نسخههای خطی حیرتآور بود. کافی بود نام کتابی را ببری؛ تاریخ، محل نگهداری و ویژگیهای آن را از حفظ میگفت.«
برخی از همکاران کتابخانه ملی:
»حضور او در مخزن نسخههای خطی، اطمینانبخش بود؛ گویی حافظه زندهای از تاریخ مکتوب ایران در برابرمان ایستاده است.«
»نسخه خطی فقط کاغذ کهنه نیست؛ روح اندیشهای است که از قرنها گذشته با ما سخن میگوید«.
»اگر کتابخانه حافظه یک ملت است، نسخههای خطی قلب تپنده آن حافظهاند«.
»پژوهشگر باید با متن کهن صبور باشد؛ هر سطر آن جهانی از معنا در خود نهفته دارد.«