در این مراسم، محسن شهیدی مدیرعامل انجمن موسیقی قزوین،معرفی مفاخر فرهنگی و علمی سرزمین قزوین را ضروری دانسته و به نقش تأثیرگذار دکتر سید حسین میثمی، در معرفی تاریخ موسیقی ایران و موسیقی قزوین که حاصل سال‌ها فعالیت علمی، فرهنگی و پژوهشی ایشان است پرداختند. وی با اشاره به خدمات ارزشمند وی، حضور این چهره برجسته را مایه افتخار استان و کشور دانستند.

در این نشست، دکتر سیدحسین میثمی معاون پژوهشی دانشکده موسیقی و عضو هیئت علمی دانشگاه هنر، با اشاره به اهمیت میرصدرالدین محمد قزوینی به عنوان یکی از چهره‌های برجسته دوره صفوی، دلیل انتخاب این شخصیت را نقش ارزشمند وی در حوزه تصنیف‌سازی و نظریه موسیقی عنوان کرد و گفت: امروزه پژوهش درباره تصنیف و جایگاه آن در موسیقی ایرانی بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته و آثار میرصدرالدین محمد قزوینی از منابع مهم این حوزه به شمار می‌رود.

وی با اشاره به وجود چهار نسخه خطی از رساله موسیقی این اندیشمند در ایران، انگلستان و هند، اظهار کرد: سه نسخه از این رساله در دسترس پژوهشگران قرار دارد و مطالعات جدید نشان می‌دهد که محققان برجسته ایرانی و خارجی بارها به این اثر استناد کرده‌اند.

سخنران با تشریح پیشینه خانوادگی میرصدرالدین محمد قزوینی، وی را از خاندان قاضی‌جهان، از رجال برجسته عصر صفوی، معرفی کرد و افزود: این خاندان علاوه بر جایگاه سیاسی، از حامیان جدی موسیقی و هنر بودند و میرصدرالدین محمد قزوینی نیز در دوران محدودیت‌های موسیقی، پشتیبان هنرمندان و موسیقی‌دانان به شمار می‌رفت.

در ادامه نشست، جایگاه تصنیف در دوره صفوی مورد بررسی قرار گرفت و تأکید شد که موسیقی ضربی و تصنیف در آن دوران از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده و تصنیف‌خوانان از جایگاه اجتماعی بالایی برخوردار بودند. همچنین به معرفی گونه‌های مختلف تصنیف، ساختار علمی و هنری آن و نقش آهنگسازان برجسته این حوزه پرداخته ش.

دکتر سیدحسین میثمی با معرفی ۱۶ تن از برجسته‌ترین مصنفان تاریخ موسیقی ایران که در رساله میرصدرالدین محمد قزوینی از آنان یاد شده است، نقش آنان را در شکل‌گیری و تکامل هنر تصنیف‌سازی تبیین کرد و گفت: این رساله از مهم‌ترین منابع شناخت ساختار تصنیف، شیوه‌های آهنگسازی و تحولات موسیقی ایران در سده‌های گذشته به شمار می‌رود. وی در پایان با تأکید بر ضرورت احیای میراث موسیقایی ایران، تصریح کرد: شناخت آثار و اندیشه‌های میرصدرالدین محمد قزوینی می‌تواند زمینه‌ساز پژوهش‌های تازه در حوزه تاریخ موسیقی و بازخوانی میراث ارزشمند تصنیف ایرانی باشد.